باید میرفتم کلاس.حتی دیگه نمیتونستم خواب بمونم، شب قبلش
باهام طی شده بود که : یه وقت خواب نمونی دوباره!از خواب بیدار شدم.داشتم لباسامو
میپوشیدم و غصه میخوردم.هدفونم یه سیمش اتصالی داشت.منو به جنون میرسوند وقتایی که
قطع میشد.شاید این به نظرتون مشکل سادهای بیاد.یا شایدم اصلا مشکل به حساب نیاد
اما خب واسه من که تقریبا همه اوقاتی رو که بیرون از خونه میگذرونم با این هدفونم
خیلی سخته.همیشه عادت داشتم مسیر خونه تا کلاسم رو با یه موسیقی متن بگذرونم.موسیقی
متنی که شاید حتی بعضی وقتا به خاطر اینکه صدای راننده رو بشنوم خیلی آروم میشد یا
اصلا قطع، ولی خب میدونستم که در هر صورت هست و وجود داره.
به هر حال مجبور بودم این دفعه بدون هدفونم برم بیرون.رادیو
ماشینی که سوارش شدم روشن بود.یه موسیقی سنتی هم داشت پخش میشد.هوا هم گرم.به
نظرم اومد موسیقی سنتی با هوای گرم خیلی میتونه متناسب باشه.از تناسبش خوشم اومده
بود.توی سازهایی که پخش میشد سنتور رو بهتر از همه و بعدشم سهتار رو خوب تشخیص دادم.پیش
خودم گفتم یه مدتم موسیقی سنتی گوش بدم بد نیست.
باید پیاده میشدم.کرایه رو حساب کردم و از پل رفتم
بالا.اون پسری که همیشه رو پل بود همون جا وسط پل با ترازوش نشسته بود.اونم به
کسی توجه نمیکرد.منم سعی میکردم زیر چشمی نگاهش کنم.فکر نکنم 6 ، 7 سالش بیشتر
باشه.هم زمان که من رسیدم بهش یه مردَم که از اون طرف مییومد رسید و یه 500تومنی
بهش داد بدون این که بره روی ترازو.اون پسرم پول رو خیلی عادی ازش گرفت و به بی
توجهیهاش ادامه داد.انگار خودشم میدونست که ترازوش یه چیز دکوریه.خودشم میدونست
کسی برای وزن کردن خودش به اون پول نمیده...پس چرا اون رو گذاشته بود جلوش؟تا
رسیدنم به کلاس به این که چرا ترازو رو گذاشته بود جلوش فکر کردم.شاید گذاشته بود
که بگه برای گدایی نیومده.شاید برای اینکه توی خونشون جا نبوده.شاید برای اینکه به
اون وابسته بوده.نمیدونم.اما اینو خوب میدونم که خودشم میدونست هیچ کسی برای وزن
کردن خودش روی ترازوی اون نمیره.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر